Te niewielkie złośliwe stworzenia żyją w lasach i jaskiniach Aris. Prymitywne osady, to jedyne co są w stanie wytworzyć jako społeczność. Spotykane głównie w grupach, ale zdarza się, że jakiś odważniejszy goblin zapuści się gdzieś sam. Pojedynczo nie stanowią żadnego zagrożenia nawet dla słabiej opancerzonego i uzbrojonego bohatera. Giną już po kilku ciosach bronią czy celnie wymierzonym czarze. Problem zaczyna się, gdy natkniemy się na większe skupisko goblinów, a jest jest bardzo częste. Obok zwykłych wojowników trzon goblińskiej hołoty stanowią łucznicy i topornicy oraz szamani. Ci ostatni są najniebezpieczniejsi, mimo że jeden na jednego szans nie mają. Ich ogniste kule skutecznie studzą bohaterski zapał, a umiejętność wskrzeszania i leczenia towarzyszy może nie raz odmienić losy potyczki.

Orkowie to bardzo niebezpieczne plemię zamieszkujące górzyste tereny Aris. Pod względem społecznym ich rozwój jest niemal tak prymitywny jak goblinów, mawia się nawet, że to bardzo dalecy kuzyni tamtych stworzeń. Charakteryzują się zieloną skórą, średnim wzrostem i ogromną siłą. Wyraz ich twarzy mówi wszystko o jakichkolwiek umysłowych zdolnościach. Oprócz kilku przywódczych jednostek, które w niewytłumaczalny sposób zostały obdarzone mózgami większymi od orzeszka, orkowie są mało rozgarnięci. Ich najważniejszym instynktem jest walka, przez co w boju nie znają strachu, a na ból w ogóle nie zwracają uwagi. Podróżując po górach Aris orków spotyka się zazwyczaj w kilkuosobowych grupkach, czasem można natknąć się na niewielkie obozowiska.

Szkielety

Armie szkieletów to jedne z największych okropieństw jakie można spotkać przemierzając Aris. Szczęśliwie dla zwykłych mieszkańców, opanowały głównie mroczne zakamarki pradawnych świątyń, czy zapomnianych grobowców. Dawni wojownicy, którzy nierzadko za życia walczyli o dobrą sprawę, zostali wezwani przez ciemne siły, aby zmącić czas pokoju. Noszą strzępy pordzewiałych pancerzy, wygniecione hełmy zdobią pożółkłe czaszki, a w kościstych łapach dzierżą tępe miecze. Mimo że ich oręż wieki temu stracił swój blask, nie zapomnieli swojego fachu. Nie lękając się śmierci, która jest ich rzeczywistością- atakują ze straszliwą furią, sprowadzając na przeciwników przerażenie. Oprócz wojowników złe siły zbudziły ze snu także łuczników oraz magów. Strzały zakończone pordzewiałymi grotami są wyjątkowo niebezpieczne, a spotkanie z ogniem magicznego pocisku nigdy nie należy do najprzyjemniejszych przeżyć. Jedynym ratunkiem jest zaatakowaniem pierwszym, gdyż kości nie są zbyt wytrzymałe i czasem po jednym celnym ciosie szkielet może zamienić się w stosik gnatów.